W krakowskim oddziale sieci IKEA rozwiązano umowę o pracę z jednym z pracowników, co stało się początkiem szerokiej dyskusji publicznej na temat granic wolności słowa oraz standardów komunikacji w środowisku zawodowym.
Decyzja pracodawcy była reakcją na komentarz opublikowany przez zatrudnionego na wewnętrznym forum korporacyjnym, w którym odniósł się on do firmowej polityki włączania środowisk LGBT+ w kontekście obchodów IDAHOT. Pracownik, powołując się na własne przekonania religijne, zamieścił cytaty z Pisma Świętego dotyczące kar przewidzianych dla osób nieheteronormatywnych. Przedstawiciele zarządu koncernu argumentowali zwolnienie naruszeniem wewnętrznego regulaminu oraz zasad komunikacji w miejscu pracy, które wymagają szacunku dla współpracowników i stosowania języka inkluzywnego.
Sprawę na drodze sądowej objął wsparciem Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris, wskazując na prymat wolności sumienia i przekonań. Wydarzenie to wywołało zaangażowanie środowisk politycznych i instytucjonalnych. Przedstawiciele resortu sprawiedliwości oraz niektórzy politycy obozu rządzącego wyrazili publiczne poparcie dla zwolnionego pracownika, co zbiegło się w czasie z podjęciem kontroli w zakładzie przez Państwową Inspekcję Pracy.
Stanowisko w tej sprawie zajęła również Konferencja Episkopatu Polski. Rada ds. Apostolstwa Świeckich w oficjalnym oświadczeniu skrytykowała decyzję pracodawcy, oceniając ją jako sprzeczną z zasadami przyzwoitości i wolnością wyznania, jednocześnie określając postawę pracownika mianem świadectwa wiary i apostolstwa świeckich.
Równolegle w debacie publicznej pojawił się wątek dotyczący edukacji szkolnej, wywołany publikacją przez Archidiecezję Szczecińsko-Kamieńską dokumentu zatytułowanego „Katalog dobrych praktyk w relacjach duszpasterskich z dziećmi i młodzieżą”. Katalog, zatwierdzony przez metropolitę szczecińsko-kamieńskiego, abp. Andrzeja Dzięgę, zawiera aneks z wzorem oświadczenia rodzicielskiego. Formularz ten umożliwia rodzicom wyrażenie sprzeciwu wobec uczestnictwa dzieci w szkolnych oraz pozaszkolnych zajęciach, warsztatach czy projekcjach dotyczących edukacji seksualnej, kwestii równości, tolerancji, przeciwdziałania dyskryminacji oraz tożsamości płciowej. Inicjatywa spotkała się z krytyką ze strony części polityków i komentatorów życia publicznego, którzy podnieśli zarzut ingerencji hierarchii kościelnej w system edukacji państwowej, argumentując, że ograniczenie wiedzy w tym zakresie może negatywnie wpłynąć na proces kształcenia młodych ludzi w obszarach przeciwdziałania przemocy i wykluczeniu.
